Books & Lit,  People

konstandinos p. kavafis



Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι

για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·

κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν

ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —

σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)




Voices, loved and idealized,

of those who have died, or of those

lost for us like the dead.

Sometimes they speak to us in dreams;

sometimes deep in thought the mind hears them.

And with their sound for a moment return

sounds from our life’s first poetry—

like music at night, distant, fading away.


Yesterday was one of many special days in Yeniköy when the Neo Hellenic poet C.P. Cavafy was commemorated by a huge crowd. Rather than write at length about the experience, I thought I’d post the poem Voices (translated by Edmund Keeley/Philip Sherrard) from the official website of the  poet’s estate.